Diagnoza w kierunku AUTYZMU

Jak wygląda diagnoza AUTYZMU? 

Diagnoza autyzmu opiera się głównie na obserwacji objawów autyzmu, która wykonywana jest w Naszej Poradni m.in. przy pomocy testów psychologicznych ADOS-2 oraz testu ADI-R. Narzędzia te uważane są za jedne z najdokładniejszych do diagnozowania zaburzeń ze spektrum. Badanie ADOS-2 umożliwia określenie, czy u osoby badanej występują objawy ze spektrum autyzmu, oraz porównanie poziomu jej funkcjonowania intelektualnego i społecznego z normą dla jej grupy wiekowej.  Z kolei test ADI-R jest poszerzonym wywiadem, którego celem jest zdobycie informacji niezbędnych do postawienia diagnozy dotyczącej spektrum autyzmu. 

Diagnoza AUTYZMU stawiana jest w Naszej Poradni przez zespół diagnostyczny, składający się z 2 psychologów oraz lekarza psychiatry.

Jak wygląda diagnoza autyzmu w Naszej poradni? W procesie diagnostycznym posługujemy się, narzędziami diagnostycznymi:

• Badanie w kierunku autyzmu test ADOS – 2 spotkania. 
• Poszerzony wywiad ADI-R – 2 spotkania.
• Przygotowanie i wydanie opinii psychologicznej (przygotowanie opinii psychologicznej na podstawie wywiadów oraz wyników testów) – do 3 tygodni
• Konsultacja psychiatry dziecięcego – 1 spotkanie

Jakie zachowania dziecka mogą wskazywać na symptomy Autyzmu?

Objawy autyzmu widoczne się zazwyczaj w wieku niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie i utrzymują się przez całe życie, chociaż mogą się zmieniać w zależności od wieku i wsparcia, jakie otrzymuje dana osoba. Niektóre osoby dorosłe w spektrum autyzmu żyją zupełnie samodzielnie, inne osoby potrzebują znacznego wsparcia w wykonywaniu codziennych aktywności.

Symptomy Autyzmu można zauważyć już u dziecka w wieku ok 6 miesiąca życia.  Za pierwsze symptomy na wczesnym etapie rozwoju uważane są trudności z nawiązaniem i utrzymaniem kontaktu wzrokowego, niechęć do przytulania się czy brak uśmiechu na widok opiekuna (ograniczenie mimiki). Sygnałem zaburzenia może być również niereagowanie na głos rodziców oraz brak zainteresowania innymi dziećmi. W późniejszym etapie rozwojowym, zaniepokoić nas powinny takie zachowania jak:

• ograniczoną zdolność tworzenia relacji z innymi ludźmi i uczestniczenia w interakcjach społecznych;
• zaburzoną umiejętność komunikowania się;
• schematyczna, ograniczona ilość aktywności i zainteresowań połączona z brakiem wyobraźni;
• radzenia sobie w trudnych sytuacjach;
• unikanie kontaktu wzrokowego;
• niechęć do kontaktu fizycznego;