Elektrostymulacja w fizjoterapii

Elektrostymulacja (Electrical Muscle Stimulation, EMS), jest jedną z metod pracy fizjoterapeutycznej z małym pacjentem. Elektrostymulacja mięśni określana również jako elektryczna stymulacja nerwowo–mięśniowa (nMES) lub elektromiostymulacja, jest jedną z metod wykorzystywaną w dysfunkcjach mięśni. Dzięki elektrodom, naklejanym na miejsca wymagające rehabilitacji, doprowadza się do wywołania skurczu mięśnia z użyciem impulsów elektrycznych. Mają one za zadanie bezpośrednio stymulować neurony ruchowe. Podczas zabiegów wykorzystuje się prąd niskiej i średniej częstotliwości. Zabiegi mają prowadzić do zmniejszania bólu, redukcji obrzęków, rozluźnienia mięśni oraz poprawy przewodnictwa chemiczno-nerwowego.

Czas zabiegu elektrostymulacji mięśni jest zależny od obszaru ciała i celu stymulacji.

Wskazania do elektrostymulacji:

• poprawa zdolności motorycznej,
• reedukacja mięśni,
• funkcjonalny trening nowych akcji siłowych,
• redukcja bólu,
• rehabilitacja osób z MDP uszkodzeniami w wyniku urazów czy wypadków skutkujących nieprawidłowym rozkładem napięcia mięśniowego.
• obniżone napięcie mięśniowe,
• rekonwalescencja po zabiegach operacyjnych i minimalizacja bólu,
• przeciwdziałanie zanikom mięśniowym.

Przeciwwskazania:

• w szczególnych sytuacjach – epilepsja,
• stany zapalne skóry,
• spastyczne porażenia mięśni,
• guzy i nowotwory,
• posiadane implanty ze stopów metali,
• rozrusznik serca.